Żywienia w intensywnej terapii

Żywienie w intensywnej terapii

Najczęściej dyskutowaną publikacją w 2011 roku dotyczącą żywienia ciężko chorych były wyniki badania przeprowadzonego w Belgii w latach 2007–2010. W badaniu tym 4640 pacjentów OIT przydzielano losowo do grupy otrzymującej żywienie pozajelitowe wcześnie (po 48 h; zgodnie z wytycznymi europejskimi) albo do grupy otrzymującej żywienie pozajelitowe późno (po 7 dniach; zgodnie z wytycznymi ze Stanów Zjednoczonych i Kanady). Wskazaniem do żywienia pozajelitowego był brak możliwości pokrycia potrzeb żywieniowych drogą enteralną. Śmiertelność w obu grupach była podobna, ale pacjenci, u których rozpoczynano żywienie pozajelitowe późno, byli leczeni krócej na OIT i szybciej byli wypisywani ze szpitala, wymagali mniej dni wentylacji mechanicznej i leczenia nerkozastępczego, oraz rzadziej występowały u nich powikłania.

W innym badaniu prospektywnym z grupą kontrolną (TICACOS) obejmującym 130 pacjentów OIT, porównywano grupę pacjentów, u których ilość dostarczonych kalorii opierano na badaniu kalorymetrii pośredniej, z grupą otrzymującą standardowo 25 kcal/kg/d. W grupie kalorymetrii pośredniej stwierdzono trend do zmniejszenia śmiertelności. Jednak chorzy w tej grupie dłużej przebywali na OIT i dłuższy był u nich czas wentylacji mechanicznej.
Przydatność zastosowania substancji immunomodulacyjnych (czyli tzw. farmakożywienie) jest często badana u pacjentów OIT. Hiszpańska grupa badawcza SEMILYUC przeprowadziła prospektywne badanie z grupą kontrolną, w którym wzięło udział 127 pacjentów OIT, dzieląc ich na otrzymujących suplementację glutaminy w formie dipeptydu i nieotrzymujących tej substancji. W grupie glutaminy stwierdzono mniej powikłań infekcyjnych oraz lepszą kontrolę glikemii. W innym badaniu z randomizacją 35 pacjentom OIT podawano dożylnie selen w dużych dawkach przez 10 dni albo placebo. U chorych otrzymujących selen stwierdzono mniejszą częstość VAP oraz istotnie szybsze obniżenie wartości punktacji SOFA.35 Odmienne wyniki uzyskał szkocki zespół badawczy SIGNET, który przydzielił losowo 502 pacjentów OIT do grup, w których otrzymywali odpowiednio: glutaminę, selen, glutaminę i selen, placebo. Nie stwierdzono wpływu suplementacji glutaminy i selenu na śmiertelność, czas leczenia na OIT, skalę SOFA i powikłania infekcyjne. W grupie otrzymującej selen dłużej niż 5 dni zaobserwowano mniejszą liczbę nowych zakażeń. Tak więc celowość suplementacji selenu i glutaminy u chorych na OIT nie została rozstrzygnięta. 

 

Artykuł z 2011 roku,  początkowo opublikowany na portalu Medycyna Praktyczna

Przejdź do paska narzędzi